Mending my self

پارسال همین موقع ها بود که ساکن این اتاق کوچک زیر شیروانی شدم و برای اولین بار اومدم توی اتاق ، یه نفسی کشیدم رفتم به طرف پنجره ی اتاق که 90% اش آسمون بود و احتمالا داشتم فکر میکردم که سال بعد، این موقع کجای آرزوهایم ایستاده ام( کاری که معمولا در لحظه های تاریخی می کنم!)

آن زمان تنهایی بزرگترین هدیه ای بود که زندگی به من می داد و هنوز هم تمام سرمایه ام یک تنهایی بی حد و حصر است که مالک مطلق آن هستم و یک اتاق کوچک که تمام دیوارهایش و تمام حجم درونش متعلق به من است.

اینطور نگاهم نکن! کم ثروتی نیست.

فکر می کنم تفاوتم با آن زمان این شد که من تازه دارم یاد میگیرم که چطور شروع کنم...

یک سال صرف سرگردانی و افسردگی و حسرت من شد و من کم کم دارم یاد میگیرم که با تمام وجودم بخواهم اما حسرت نکشم، یاد میگیرم که به هرچیزی اجازه ندهم بیش از این پیر و فرسوده ام کند.

جایی خوانده بودم:

"اگر که با وجود همه دوباره کاری ها و ضعف هایمان پیگیری و پایداری را از دست ندهیم، اغلب میابیم،ولو بیراهه هم که زده باشیم، باز بیشتر از دیگرانی کار پیش برده ایم که در سمت و سویی که باید حرکت می کنند."

دارم یاد میگیرم که مفهوم این حرف را درک کنم.

بگذار امشب که هوا انقدر خوب است برایت بگویم که روزی می رسد که آرزوهایم را به جای زمزمه در گوش گلدان کوچکم در ذهن آدم کوچولوهای اطرافم فریاد بزنم و به جای پنهان شدن در لباس من در میدان شهر برهنه شوم و تمام قد خودم را به رخ گذشته بکشم.

یاد میگیرم که به جای راه رفتن در گوشه ی پیاده رو،چسبیده به دیوار و زل زدن به رقص کفش هایم، وسط چهارراه شلوغی بایستم وبه آسمان خیره شوم.

انقدر که آرزو می کنم کاش می توانستم بمیرم

کاش صاعقه ی صدایت از این آسمان نزدیک بر تنم فرود می آمد و بند بندم از هم می پاشید

اون چند دقیقه ای که می خوام از خونه برگردم و از خونه تا ترمینال تو ماشین با آقای پدر تنهام. ماشین از کینه ی اون نسبت به من و زدگی من نسبت به اون سنگین میشه. هر بار با صدای سنگین اش از درس و رتبه کلاسی ام می پرسه و اینکه کی امتحان داری و جمله معروف "اوضاع درسیت چطوره؟" رو تو گوشم تکرار میکنه.( این جمله سال هاست که تو راه مهدکودک! ، دبستان، دبیرستان، پیش دانشگاهی و به طور کلی هر جا که با اون تنها می شم، سکوت رو میشکنه)

من هم با بی حوصلگی توام با عصبیت و خودخوری همون حرفای همیشه رو تکرار میکنم و گوشزد میکنم که هر هفته دارم همین سوال ها رو جواب میدم.

هر بار هردومون به یه حسرت داغ فکر میکنیم که داره پیرمون میکنه. حسرت اون درباره من و حسرت من درباره خودمه.

صورت ام رو تا جاییکه بتونم به طرف پنجره برمیگردونم.

بالاخره می رسیم...

امروز وقتی لیلا درست وقتی که مامان خونه نبود و من تنها بودم زنگ زد و دوباره از یکی از حوادث این چنینی ابراز نگرانی کرد (چیزی که احتمال فهمیدن اش خیلی پایین تر از صفر درصد بود) و مثل همیشه با ناشی گری شروع کرد به تعریف خاطره ای از دوران دانشجویی که از قضا درست عین اتفاقی بود که برای من افتاده بود، جواب این معمای پیچیده را به تلخی دریافتم.

مامان دفترچه خاطرات خصوصی ام را می خواند.

 این جمله ساده برای من که جز در دفترچه ساده یاداشت های روزانه ام جایی برای نفس کشیدن ندارم خیلی گران تمام شد.

از شنبه این هفته که به شهر خراب شده ی دومم برمیگردم دفترچه ام برای همیشه به اتاق تنگ و تاریک اما امن دانشجویی ام منتقل خواهد شد و دیگر هیچوقت در این خانه ی کثیف پدری دست ام را به قلم و ریه ام را به هوا نخواهم سپرد.

پی نوشت:همیشه خودم رو با فکر آینده آروم می کنم. به این فکر می کنم که روزی در آینده دور من انسان موثری برای کشورم باشم و دفتر خاطرات من ارزش ثبت پیدا کند، آن وقت است که نام مادرم به سیاهی در تاریخ ثبت خواهد شد. مثل بلایی که سر مادر تیتا* آمد.

پی نوشت 2: خیلی عصبانی ام...

*کتاب"مثل آب برای شکلات" نوشته لورا اسکوئیول

امروز خیلی خوشحال بودم و از انرژی بالاخره رسیدن ۱۳ آبان داشتم میترکیدم.

اما الان هر چه جلوتر میریم حالم بدتر میشه.دلم داره می ترکه. بدترین حالت حضور در جنبش سبز اینه که فقط بعد از هر حرکت اخبار و نگاه کنی! باورکنید نبودن عذاب آور ترین حالتشه . 

امشب بیشتر از همیشه دارم از این جبر جغرافیایی اذیت می شم.

بغض راه نفس ام رو میگیره و با تمام وجودم برای شماهایی که شانس بودن رو دارید دعا می کنم.

به جای من هم فریاد بزنید.فردا روح من کنار شماست...

دلم آشوبه... 

من شادی هامو می برم بیرون و با تمام مردم شهر قسمت میکنم. با نفس های شادم کوچه پس کوچه های شهرو پر می کنم و با قدرت زندگی ام همه ی درختای کوچه رو می رقصونم.

اما دلتنگی ها و ناتوانی هام رو می ریزم تو این سینی و می ذارم جلوی شما تا به خودم نگاه کنید.

می نویسم چون این کار بهم احساس هویت می ده. به خود خودم...

نمی دونم چرا وقتی به این زبون حرف می زنم، خیلی چیزا رو می تونم خیلی راحت تر بگم.

یارو درباره رشته تحصیلی ام پرسید و نقشه ام برای آینده. حیلی ساده بهش گفتم که رشته ام رو اصلا" دوست ندارم و فقط به خاطر پدر و مادرم این درس رو تحمل میکنم و 4 سال دیگه می خوام برم دنبال علاقه شخصی ام!!!

به همین راحتی اینو گفتم، حتی اون یارو هم چشم هاش از تعجب در اومده بود. اما نتونستم خودمو توجیه کنم که نباید این حرفو بزنم و این یه راز بوده که مدت هاست تو سینه ام خاک خورده و برای اولین بار دارم به کسی می گم اش!

می دونی ، شاید به خاطر اینه که زیاد فیلم نگاه می کنم و  همیشه به زبان english، و تقریبا" همیشه وقتی خیلی احساساتی می شم یا می خوام راحت چیزی رو بیان کنم اونو به انگلیسی به مخاطب همیشه فزضی ام می گم.

انگار وقتی انگلیسی حرف می زنم، حس زندگی تو یه کشور آزاد بهم دست میده که فرهنگ اش بهم اجازه میده همون جوری باشم که دوست دارم.

و به همین دلیل ساده بند رو آب دادم.

تمام راه رو پیاده برگشتم و داشتم به گندی که زدم فکر می کردم.آخه طرف گفت قیافه ام براش آشناست و این حرف تو یه شهرستان به کوچکی محل زندگی من، خیلی ترسناکه!

امروز سر کلاس ایمونولوژی ، در تمام طول 3 ساعتی که استاد درس می داد حتی یه کلمه هم نفهمیدم. این اتفاقیه که دیروز سر کلاس بیوشیمی بالینی هم افتاد!

درسا داره سخت تر می شه، کل دیروز و امروز من به طرز اسفباری به درس خوندن گذشت.

همیشه موقع درس خوندن می رم اتاق هم کلاسی هام. نمی تونم تو اتاق خودم درس بخونم. حرمت سقفی که زیرش می تونم تنها باشم، بهم اجازه نمی ده خودم نباشم.این اتاق فقط برای انجام کار هایه که روحم ازم بخواد، نه محیط اطرافم. این جا، زیر این سقف محل زندگی نمایشنامه هاییه که تو کمدم قایم کردم.

نمی خوام اینجا درس بخونم.

هم می تونم خیلی ناامید و بی انگیزه باشم، چون این بن بست دیگه مثل بقیه نیست و باید برای رد شدن ازش بهای دور از انتظاری رو بپردازم.از طرفی هم دیگه ناامید نشدن رو خوب بلدم.

اما یه سوال مهم دارم.

آیا من با هنوز امیدوار بودن، خودم رو گول نمیزنم؟  مثل ابله هایی هر بلایی که زندگی سرشون می یاره رو به حساب حکمت می ذارن.

نمیدونم نا امید بودن، شجاعت روبرو شدن با حقیقته یا ضعف؟

یا امیدوار بودن نشانه ی تحربه و قدرته یا فقط فریب ابلهانه ای که به خودم هدیه میکنم؟

فقط باید انتخاب کنم...